Po e nisi prej zeros, rrugë pa drita n’qytet,
andrrat n’xhep, po realiteti i ftohtë si akull det.
Shokët m’kanë pa tu ra, tu u çu prap n’kambë,
jeta m’ka msu me luftu, jo me nejt tu u anku n’vend.
Krejt thojn “s’ban”, po unë s’kom ditë me u nal,
çdo plagë u bo tatuazh, çdo dhimbje u bo medal.
Nata e gjatë, me laps e fletë n’vetmi,
po n’zemër kom flakë që s’ma shuen asnji stuhi.
M’kanë nënçmu, m’kanë thon “ti s’je për skenë”,
tash kur dal n’mikrofon, krejt sytë i kom n’men.
S’po foli për famë, po për zë që s’u shua,
se kush e njeh rrugën tem, e din çka kom kalua.
(Pre-Hook)
N’errësirë kur s’ka dritë, unë prap e gjej drejtimin,
edhe kur bota hesht, e nigjoj zemrën tem n’ritmin.
(Hook)
Se unë jom n’rrugën tem, s’ka kthim mrapa jo,
çdo hap që e boj, osht betim për ato.
Edhe n’se bota m’rrzon, prap ngrihna unë vet,
se unë jom n’rrugën tem, deri n’frymën e fundit n’jet.
Unë jom n’rrugën tem, s’ka kthim mrapa jo,
kush m’ka dasht e din, kush s’m’ka dasht le t’shko.
Edhe n’se bota m’rrzon,