Zaczęło się od drogi bez planu i map,

Zaczęło się od drogi bez planu i map, autostopem przez Orle Gniazda, śmiech niósł nas w dal. Kurz na butach, wiatr w głowie, wolność w garści, kto by wtedy pomyślał, ile świat nam dać zdąży. Bo z Anią świat jest mniejszy, a marzenia bliżej, każdy toast brzmi głośniej, każda noc jest dłuższa niż dzień. Litry prosecco, wspomnienia jak blizny, nie do zdarcia, nie do zgubienia — my przeciw reszcie map. Couchsurfing w Pizie, pod krzywą wieżą sen, potem pieszo przez Cinque Terre, słońce paliło tlen. Szalonych imprez więcej niż rozsądku w nas, tańczyłyśmy do rana, aż wschód mówił „pas”. Bo z Anią świat jest głośny i trochę za szybki, każda chwila smakuje jak pierwszy łyk. Prosecco w sercu, wolność w kieszeni, jutro nie istnieje, gdy dziś się nie kończy. Stavanger przywitał nas chłodnym tchem, Kjeragbolten — strach i duma w jednym kroku gdzieś. Preikestolen, cisza, góry i my, milczałyśmy razem, bo nie trzeba było nic. Bo z Anią nawet strach ma sens, gdy trzymasz rękę i wiesz, że dasz radę wejść. Każdy szczyt smakuje jak zwycięstwo, a każdy krok jest nasz — na sto procent. Bari, autostop, kanapa u kogoś na noc, Alberobello jak bajka, białe domy i słońca moc. Prosecco do śniadania, taras, Matera w tle, pamiętam ten moment — „życie jest okej”. Bo z Anią nawet ranek jest świętem, nawet bez planu wszystko ma sens. Świat się zatrzymuje na chwilę, gdy wiesz, że dokładnie tu chcesz być. Rugia — busowanie aż do zmroku, Malta — ślimaki i śmiech do bólu boków. Babski trip na Cypr, słońce i wiatr, Bergen — góry, deszcz i spokój w nas. Bo z Anią świat to nie miejsca na mapie, to historie, których nikt nam nie zabierze. Jeśli kiedyś zapytają, kim była dla mnie, powiem: „Domem w drodze. I najlepszym planem”. Więc gdziekolwiek rzuci nas los, z winem w plecaku i śmiechem na głos — to będzie podróż, nie ucieczka, bo Ania i świat… to ta sama historia.