[Zwrotka 1]

[Zwrotka 1] Dziś ważę każde słowo jak dawkę insuliny, Bo jedno złe zdanie — i jebany rozpierdol w rodzinie. Za dużo dumy, za mało pokory, Kiedyś krzyczałem „pierdolę” — teraz płacę rachunki i dług minionych dni. Przyjaciele dawali wsparcie — ja plułem im w twarz, Myślałem, że mam świat w garści — miałem tylko fałsz. Setki upadków, setki spalonych mostów, Dziś buduję od nowa — bez masek, bez pierdolonych pozorów. [Refren] Spadam jak Ikar — topi się wosk, Każdy mój upadek zostawia ślad. Nie lecę już wysoko, nie szukam fałszywych gwiazd, Ale z ziemi wstaję — choć twarz pełna blizn i łez. [Zwrotka 2] Siła to nie brak blizn ani twarda gra, Tylko wstać i powiedzieć: „spierdoliłem” — choć boli. Mam w sobie gniew i depresji cień, Każdy wdech waży tonę, jak jebany ciężar, wiesz. Spadałem w dół, ryłem pyskiem w grunt, Krzyczałem o pomoc — choć mówiłem „mam to w chuju, dam radę”. [Refren] Spadam jak Ikar — topi się wosk, Każdy mój upadek zostawia ślad. Nie lecę już wysoko, nie szukam fałszywych gwiazd, Ale z ziemi wstaję — choć twarz pełna blizn i łez. [Zwrotka 3] Ikar na ręce przypomina upadki i grzechy. Skrzydła topią się, tracę ster, gubię azymut. Hades na dłoni — cienka linia życia. Każdy upadek to ból i definicja życia. Zawiodłem już tyle razy, że zaufania cienka nić. Czas na restart, zacząć świecić — choć rany zostają. Przepraszam tych, których zawiodłem. Chodź jeden raz — obiecuję, dorosłem. [Refren] Spadam jak Ikar — topi się wosk, Każdy mój upadek zostawia ślad. Nie lecę już wysoko, nie szukam fałszywych gwiazd, Ale z ziemi wstaję — choć twarz pełna blizn i łez. [Zwrotka 4] Spalone mosty, krzyki w pustce, Sam ze sobą walczę — gardło zdarte, oczy w ogniu. Świat wali się w pył — a ja tkwię w tym dymie, Nie złamiesz mnie, choć czuję każdy zadany cios. [Refren] Spadam jak Ikar — topi się wosk, Każdy mój upadek zostawia ślad. Nie lecę już wysoko, nie szukam fałszywych gwiazd, Ale z ziemi wstaję — choć twarz pełna blizn i łez. [Outro] Nie lecę już wyżej niż umiem unieść, Skrzydła ze wstydu — nie z plastiku i dumy. Wosk kapał latami — dziś twardnieje w blizny, Każdy mój upadek nauczył mnie ciszy. Nie ściemniam, gdy tonę — widać to w oczach. Nie gryzę już dłoni, co wyciąga pomoc. Jak spadam — to sam, bez alibi i win, Jak wstaję — to z blizną, nie z legendą o tym. Nie będzie fanfar. Nie będzie wymówek. Albo dorosnę — albo znowu runę. Ikar już spadł. Teraz chodzę po ziemi.