Na klatce cisza, a w ścianach echo,

Na klatce cisza, a w ścianach echo, ktoś liczy kroki, ktoś liczy oddech. W domu, gdzie miało być „dobrze i lekko”, strach robi miejsce na każdy kolejny dzień. Słowa jak noże, krzyk jak wyrok, a potem „przepraszam” rzucone w próg. Lecz nawet cisza ma swój protokół, i nawet mrok ma swój paragrafów druk. Pre-chorus Bo kiedy pęka granica, to prawda wraca jak bumerang. I nie pomoże zasłona z milczenia, gdy w końcu ktoś powie: „dość”. Refren Patrycja, Patrycja, za rogiem czeka policja. Mylna jest Twoja intuicja, że za złe czyny nie spotka cię banicja. Patrycja, Patrycja, nie schowasz się w cieniu korytarza, bo kiedy krzywda się powtarza, to sprawiedliwość drzwi wyważa. W marcu ma być rozprawa — zimny poranek, na sali ławki, spojrzenia jak szkło. W aktach zapis: „przemoc i szarpanie”, i ciężar słów, co nie chcą przejść przez gardło. Ubliżanie, groźby, że „koniec już blisko”, rzucane rzeczy jak grad w sam środek dnia. A potem pięści, kopnięcia, szczypanie — wszystko, co niszczy dom, zanim zniszczy drzwi i szkła. Pre-chorus 2 I jeszcze kradzież, i niszczenie, czyjeś zabawki, czyjś spokój, czyjś kąt. Nie da się tego zamieść w sumienie, gdy dowód rośnie w każdy następny ślad. Refren Patrycja, Patrycja, za rogiem czeka policja… Mylna jest Twoja intuicja, że za złe czyny nie spotka cię banicja. Patrycja, Patrycja, nie schowasz się w cieniu korytarza, bo kiedy krzywda się powtarza, to sprawiedliwość drzwi wyważa. Bridge Akt oskarżenia — nie pieśń, nie legenda, tylko papier, co waży jak kamień. A po drugiej stronie: mąż i dwójka dzieci, i ich „już nie chcemy się bać” wypowiedziane szeptem. Niech prawda stanie na nogi, niech wreszcie ktoś nazwie rzeczy po imieniu. Bo dom to nie ring, a miłość nie mieszka w krzyku i w cieniu. Refren (ostatni, mocniej) Patrycja, Patrycja, za rogiem czeka policja. Mylna jest Twoja intuicja, że za złe czyny nie spotka cię banicja. Patrycja, Patrycja — w marcu zapadnie cisza na sali, i niech już nikt nie będzie dalej sam w strachu, w domu, wśród ścian i żali.