Beton gri, umut sarıydı başta,

Beton gri, umut sarıydı başta, Serpil dedi “temiz semt”, biz inandık aşkla. Pencere manzara, broşürde başka, Gerçek sokakta pas kokusu taşta. Kırık kaldırım, gece sessiz değil, Yoksulluk bağırır ama kimse duymaz değil. Sözler bal gibiydi, ev buz gibi, Isınmadı içimiz, soğuk diz dibi. Duvarlarda nem, umutlarda leke, Her köşe başı başka bir çöküş demek ki. Vaad edilen huzur mu? Masal gibi satıldı, Gerçek yüzü kirli, hayalimiz çatıldı. Gelsenkirchen çöplüğğ, düştük içine, Tatlı sözler yalanmış, çöktü üstümüze. Bu semt ağır gelir, umut hafif kalır, Kirli sokaklarda insan erken yaşlanır. Gelsenkirchen çöplüğğ, sesim yankı yapar, Güven dediğin şey burada erken batar. Kandırıldık belki ama dimdik ayakta, Çıkarız bu çukurdan, yaz bunu bir kenara. Sosyoekonomik tablo, kırık bir resim, Her bakışta yorgunluk, her adım keskin. Çöp konteyneri değil mesele sadece, Çürümüş sistem sızıyor gece gece. “Temiz çevre” dedi, güldük safça, Gerçek farklıymış, anladık akşamca. Sözleşme imza, umutlar kredi, Ama bu mahalle ruhumuzu yedi. Pis bir çevre, dar bir nefes, Her sabah uyandığında aynı stres. Ama unutma bu hikâye burada bitmez, Küllerimizden doğarız, kimse bizi itmez. Bizi kandıranlar olur… Ama bizi durduran olmaz. Gelsenkirchen… Bu sadece başlangıç.