Aneta…

Aneta… Trzynaście lat temu byliśmy tylko dwójką młodych ludzi, którzy trochę bali się świata… ale wcale nie bali się siebie. Dorastaliśmy razem. Popełnialiśmy błędy. Uczyliśmy się kochać naprawdę. Raz Ty podnosiłaś mnie. Raz ja podnosiłem Ciebie. I mimo wszystkiego — zawsze wracaliśmy do „nas”. Dziękuję Ci… za to, że jesteś moją przyjaciółką. Moją miłością. Moją żoną. Dziękuję Ci za Alana — za to, że kiedy patrzę na niego, widzę najpiękniejszą część nas. Jeśli miałbym przeżyć życie jeszcze raz… przeszedłbym z Tobą dokładnie tę samą drogę. Bo najlepiej jest… kiedy jesteś.