Nacín en Vigo o 6 de xuño do setentaeun, no seo du
#lectura #prosa #fuerza #vozmadura #grave #español #galicia #mujer #Hablado #sincoros
00:00 / 00:00
Lyrics
Nacín en Vigo o 6 de xuño do setentaeun, no seo dunha familia obreira. Son a terceira de catro irmáns. Crieime no barrio de Coia, concretamente nas casas da Citroën, vivendas que alugaba a multinacional automobilística aos seus empregados.
O meu pai era un obreiro que trabayou para a Citroën toda a súa vida. Foi un eshemplo a seguir, pola súa clara posición de clase, polo seu compromiso, pola súa militancia sindical e a súa defensa da cultura galega.
Todo iso deishou en min a súa pegada e o orguyo de pertencer a clase obreira.
A miña nai, trabayadora desde moi pequena, inculcoume o sentido da responsabilidade, e o compromiso cara aos oprimidos. Foron eles os que me deron as ferramentas necesarias para ir desenvolvéndome baisho uns principios de solidariedade, compromiso e orguyo de pertenza á clase obreira.
Compasinei estudos e trabayo ata o meu paso a guerrilla no ano noventaesete. Non militei en ningún partido, sindicato, asociación... pero si participei en mobilizacións tanto estudantís como laborais, así como outras de carácter social e político.
Podería dicir que a miña incorporación a guerrilla estivo influenciada polo paso da miña pareya, por min mesma quizais non o fisese, pois era consciente das consecuencias que conlevaba, pero tamén é certo que, se pola miña banda non tivese esa inquietude, esa semente, por achegar todo o que estivese nas miñas mans para transformar este sistema de opresión e explotación, por conseguir un mundo meyor onde todos seshamos iguais, non estivese clandestina durante seis anos.
Ainda lembro a frase dunha camarada, ante as miñas dúbidas ou medos cando falabamos da violencia, e díshome:a violencia que eserce o Estado é continua, vai matando lentamente, silenciosamente coa explotación diaria, coa falta de dereitos e liberdades democráticas, coa denegación da vivenda, a formación, os alimentos básicos. Foi a faísca que afianzóu o meu compromiso para a miña toma de conciencia antifascista.
Repasando a miña trasectoria, sigo pensando que foi a meyor decisión ecompromiso que fisen na miña vida, son consciente de que quizáis non chegue a ver o cambio, a transformación, pero aportei o meu gran de aréa sin esisencias, nin imposicións, dende a liberdade, con fayos e acertos, pero consciente de que e posible, con todas as consecuencias que conleva.