[Zwrotka I – Perun]

[Zwrotka I – Perun] Na czarnym niebie grzmot się tli, W żelaznym dębie błysk się skrzy, Perun toporem kruszy cień, Rozcina burzę, budzi dzień. Grom w przestworzu głucho gra, Piorun jak włócznia w ziemię drga, Kto przysięgę złamie w mrok — Tego dosięgnie ognia krok. [Refren – szeptany, rytualny] O Perunie, ognia panie, Strzeż przysięgi, strzeż nas w stanie. Niebo drży i ziemia drży — Twoja moc w żyłach nam lśni. [Zwrotka II – Weles] Pod korzeń dębu wąż się wkradł, W czarny jak smoła wilgotny chłód zapadł, Weles w podziemiu złoto śni, W ciszy zaświatów liczy dni. W mchu i mroku srebro skrzy, W runie bydło cicho drży, Pan tajemnicy, szeptu, trzód — W jego milczeniu rośnie cud. [Refren – niżej, wolniej] O Welesie, cieniu drzew, W twoim mroku bije krew. Daj nam wiedzę, daj nam znak, Strzeż bogactwa naszych stad. [Zwrotka III – Svarog] W kuźni nieba młotem grzmi, Svarog gwiazdy w ogniu tli, Z iskry jego słońce wstań — Z żaru rodzi się nam dzień. Młot uderza — iskry w krąg, Z żelaza rodzi się porządek rąk, Ojciec płomienia, prawa, bram — On pierwszy ogień ludziom dał. [Zwrotka IV – Dażbóg] Dażbóg złotym toczy krąg, Blaskiem poi każdy łan i dom, Ziarno pęka w jego śnie, Ciepło w żyłach płynie jak krew. Jego promień mrok rozrywa, Jego łaska plon okrywa, Gdy wschód zapłonie w ogniu zbóż — Znika głód i znika kurz. [Zwrotka V – Swarożyc] W palenisku cicho drży, Swarożyc płomień w domu tli, Iskra święta, żaru krąg, Strzeże progu, strzeże rąk. Gdy noc długa, wiatr jak nóż, On jak gwiazda płonie tuż, W popiele żar, w żarze znak — Że ogień żyje mimo strat. [Finał – wspólnie, jak zaklęcie] Niebo — Perun. Ziemia — Weles. Ogień — Svarog. Słońce — Dażbóg. Płomień — Swarożyc. Krąg się toczy, cień się złamie, Pięć jest mocy w jednym płomieniu.