[Intro]

[Intro] (Instrumental Solo) [Verse 1] Στου δρόμου τα φανάρια, βαθιά μεσάνυχτα και φως Ο Αλέξ στο Type R, το βλέμμα του σκληρό και στερεό Κόκκινη γραμμή στο πλάι, της Honda η υπογραφή Ήχος που αντηχεί σαν αγριεμένη προσευχή [Verse 2] Απ’ την άλλη ο Νίκος, το MiTo του γυαλίζει σαν αστέρι Της Alfa Romeo το σήμα στο καπό να σπινθηρίζει και να γελάει Λευκές ζάντες, χαμηλό, τουρμπίνα που σφυρίζει σαν αεράκι Σαν ιταλική καντσόνα που στην άσφαλτο γλιστρίζει και τραγουδάει [Chorus] Στέκονται πλάι-πλάι, δυο φίλοι μα και αντίπαλοι Με γέλια πριν τη μάχη, κι όνειρα ανυπότακτα και φωτεινά «Ό,τι κι αν γίνει, αδερφέ, στο τέλος καφές μαζί» Κι ο δρόμος γίνεται πίστα σε μια στιγμή, μια στιγμή αθάνατη [Verse 3] Τρεις… δύο… ένα… και σκάει η εκκίνηση σαν βροντή Τα λάστιχα ζωγραφίζουν φωτιά στην κίνηση, στην ασταμάτητη κίνηση Το Type R ουρλιάζει, VTEC σε μελωδία από το βάθος Το MiTo απαντά με turbo αρμονία, με αρμονία που χτυπά την καρδιά [Verse 4] Στην πρώτη ευθεία κανείς δεν ξεχωρίζει, σαν δυο σκιές σε ένα καθρέφτη Ο ένας δίπλα στον άλλον, σαν ροή που δεν σταματά, σαν αγάπη που δεν πεθαίνει Στροφές και φώτα περνούν σαν θολό ποτάμι, σαν όνειρα που ξεχνάμε Κι οι δυο κρατούν το τιμόνι σαν ιερό λιμάνι, σαν την τελευταία ελπίδα [Verse 5] Ο Αλέξ αλλάζει σχέση, το σασί του κολλημένο σαν δαχτύλιον Ο Νίκος μπαίνει apex με βλέμμα μαγεμένο, με βλέμμα που δεν χάνει το στόχο Σπινθήρες απ’ τα φρένα, καρδιές στο κόκκινο, σαν πυρ που καίει μέσα Μα φιλία πάνω απ’ όλα — αυτό είναι το νόημα, το αληθινό νόημα της ζωής [Bridge] Στο μέσον της διαδρομής γελάνε μες στο κράνος, σαν παιδιά που βρίσκουν κούκλα Γιατί ο αγώνας τους ποτέ δεν ήταν φθόνος, ήταν απλά λάμψη, ήταν απλά ζωή Ήταν η νύχτα, ο δρόμος κι η παλιά τους ιστορία, που τους έφερε εδώ Με ίδια λαχτάρα και μανία, με καρδιά που χτυπάει για την ίδια μουσική [Verse 6] Και φτάνει η τελευταία, μεγάλη ευθεία, σαν δρόμος προς το παράδεισο Δυο φώτα μπροστά τους σαν γραμμή σωτηρία, σαν την τελευταία φως που βλέπουν Πατάνε κι οι δυο τέρμα, χωρίς να σκεφτούν, χωρίς να σκεφτούν τίποτα άλλο Μα ούτε εκατοστό δεν μπορούν να χωριστούν, ούτε για μια στιγμή, ούτε για πάντα [Chorus] Περνούν μαζί το τέλος, καπνός και ουρλιαχτό, σαν σκιά που ξεχνάται Και βγαίνουν απ’ τα αμάξια με γέλιο ζεστό, με γέλιο που ζει μέσα τους Χειραψία βαριά, σαν όρκος παλιός, σαν υπόσχεση που δεν σπάται Πως ο δρόμος τους ενώνει πιο δυνατά κι απ’ το φως, πιο δυνατά κι απ’ την αγάπη [Outro] «Ποιος κέρδισε;» ρωτά κάποιος απ’ το πλήθος σιγανά, σαν σκιή που ρωτά Κι εκείνοι κοιτάζονται — κι απαντούν απλά, με φωνή που γελάει και χτυπά την καρδιά «Όταν τρέχεις με φίλο, δεν υπάρχει ήττα, δεν υπάρχει τίποτα άλλο» Γιατί η νίκη είναι η στιγμή, όχι η ταχύτητα, είναι η στιγμή που ζεις, η στιγμή που αγαπάς [Outro] (Instrumental Solo)