Noc Kupały6

(Zwrotka 1) Najkrótsza noc, srebrzysty blask, Nad rzeką śmiech i ognia blask. Dziewczęta w kręgu, wśród pachnących pól, Plotą wianki z dziewięciu ziół. Z leśnych tajemnic, z łąk i z traw, Z szeptów, co niesie wieczorny staw. Każde z ziół ma swoją moc – Strzeże miłości w tę świętą noc. (Refren) Noc Kupały – czar i ognia blask, Wianki na wodzie niosą serca w dal. W srebrzystym nurcie płynie cichy znak, Kto je wyłowi, temu los otworzy szlak. A gdy splecione dłonie przeskoczą przez płomień, Iskry zatańczą w rozgrzanym powietrzu wspomnień, Miłość wybuchnie jak żywy ogień, I już na zawsze połączy tych dwoje w jeden płomień. (Zwrotka 2) W środku wianka – świeca mała, By drogę w mroku wskazywała. Gdy jasno płonie, spokojny płomyk, To szczęście rychłe do drzwi zapuka mi. Gdy świeca w wianku zgaśnie, To znak, że jeszcze nie nadszedł cud. A gdy popłynie daleko hen, To rychły ślub i spełniony sen. (Refren) Noc Kupały – czar i ognia blask, Wianki na wodzie niosą serca w dal. W srebrzystym nurcie płynie cichy znak, Kto je wyłowi, temu los otworzy szlak. A gdy splecione dłonie przeskoczą przez płomień, Iskry zatańczą w rozgrzanym powietrzu wspomnień, Miłość wybuchnie jak żywy ogień, I już na zawsze połączy tych dwoje w jeden płomień. (Zwrotka 3) Chłopcy czekają wśród srebrzystych fal, Wpatrzeni w wianki niesione przez prąd. Gdy któryś w dłonie wianuszek chwyci, To znak, że los ich drogi złączy. Jeśli go złowi ten, co sercu mi bliski, Zadrżą nam serca jak leśne listki. Bo w Noc Kupały – wśród ognia i wody – Splatają się razem dwa młode losy. (Refren – finał) Noc Kupały – czar i ognia blask, Wianki na wodzie niosą serca w dal. W srebrzystym nurcie płynie cichy znak, Kto je wyłowi, temu los otworzy szlak. A gdy splecione dłonie przeskoczą przez płomień, Iskry zatańczą w rozgrzanym powietrzu wspomnień, Miłość wybuchnie jak żywy ogień, I już na zawsze połączy tych dwoje w jeden płomień.