EchoPhi siądź i bądź v2

Gram w tej bluzie jakbym walczył z demonem, Raz się śmieję, raz przeklinam — życie solo ku moment. Ktoś pyta: „Ty to serio?” — serio, ale z dystansem, Echo Fi to nie postać, to ja — ril z potencjałem na master. Z czatem w pół zdania, bez kamery, bez pozoru, Ale jak już wchodzę w grę, to nie pytam o powód. Dźwięk na setę, LoL na tło, Są emocje — to je czuję, nie chowam na dno. Refren: Nie mów nic, siądź i bądź, Włączam stream, vibe leci jak prąd. Echo Fi — raz spokój, raz płomień, Ale zawsze autentyk, prawdę Ci powiem. Klikam, bo czuję — nie dla szpanu, Czasem wkurw, czasem śmiech — wszystko z balansu. Nie mów nic — serio, nie trzeba, Wystarczy, że siedzisz — i gramy do nieba. Muza w tle, ktoś pisze — intujesz? Ja? Może. Ale z uśmiechem — nie udaję, nie psuję. Lubię gry, lubię ludzi, lubię kiedy leci bit, Coś między oldskulem, a tym co robi klik. Jestem solo, ale czuję, że nie sam, Bo jak ktoś rozumie ciszę — to już mamy macz. Nie zawsze flow, nie zawsze rym, Ale jak wchodzę w refren — to bujam się z tym. Refren Czasem LoL, czasem bit, Czasem rejdż, czasem nic. Czasem śmiech, czasem brak, Ale vibe? Vibe zawsze ten sam. Nie mów nic, siądź i bądź, Echo Fi — jak echo, co w Tobie brzmi. Nie gra rola, nie gra plan, To mój pokój, moja gra — i Twój ekran.