Παρασκευή πρωί, δεκάξι του Αυγούστου

Παρασκευή πρωί, δεκάξι του Αυγούστου έντεκα και μισή, παγωμένος ο χρόνος. Ανοίγει η πόρτα του χειρουργείου αργά κι η καρδιά μου ξεχνά πώς είναι να χτυπά. Ένα βλέμμα γιατρού, μια ανάσα κομμένη, τρέχουμε μπροστά του, η σιωπή μας σκοτώνει. Μια μάνα ρωτάει «πότε θα δω το παιδί μου;» «Θα περιμένεις λίγο…» κι εγώ σχεδόν δεν αναπνέω. Στον προθάλαμο στέκομαι, έχω πάψει να ζω, σχεδόν δεν αναπνέω, προσεύχομαι σιωπηλά. Κι εκεί που ο φόβος μου γίνεται Θεός, ακούω λόγια που λυτρώνουν την ψυχή ξαφνικά. Όλα δείχνουν φλεγμονή, μου λέει, όχι κακό, μια πληγή που έτρωγε το κόκαλο αργά. Κι εκεί πριν κλείσει ο φόβος, πριν σωπάσει η κραυγή, «Φαίνεται πως η Παναγία έκανε το θαύμα της…» Παρασκευή πρωί, δεκάξι του Αυγούστου μέρα που με σημάδεψε για μια ολόκληρη ζωή. Η μάχη αυτή νικήθηκε, μα αρχίζει μια άλλη, πιο δύσκολη, πιο σιωπηλή, χωρίς χειρουργεία και φάρμακα πάλι. Να διώξω από πάνω μου ό,τι μικρό με βαραίνει, ό,τι άσκοπα με αγχώνει, ό,τι τη στιγμή μου κλέβει. Να μην αφήσω άλλη μέρα να φύγει μπροστά μου κι εγώ να λείπω από την ζωή μου. Όλα δείχνουν φλεγμονή, μου λέει, όχι κακό, μια πληγή που έτρωγε το κόκαλο αργά. Κι εκεί πριν κλείσει ο φόβος, πριν σωπάσει η κραυγή, «Φαίνεται πως η Παναγία έκανε το θαύμα της…» Ευχαριστώ όσους προσευχηθήκατε σιωπηλά, που σταθήκατε δίπλα στο παιδί μου, νοερά. Αν ο δικός μου Γολγοθάς κάτι μπορεί να πει, είναι πως κάθε μέρα είναι δώρο, όχι συνήθεια απλή. Ζήσε τη μέρα που ο Θεός σου χαρίζει ξανά, όχι στα μικρά και ασήμαντα, μα σε όσα αξίζουν αληθινά. Γιατί μια πόρτα που ανοίγει μπορεί να σου θυμίσει πως η ζωή δεν περιμένει – ζητά να τη ζήσεις. Έντεκα και μισή… η πόρτα άνοιξε. Κι εγώ ξαναγεννήθηκα.