(Zwrotka I)

(Zwrotka I) Tam, gdzie rzeka czarną wstęgą płynie, Gdzie mgła jak welon kładzie się na wodę, Rusałka w srebrnej, splątanej łozinie Wabi śpiewem zbłąkaną gospodę. Jej włos zielony jak wiosenne trawy, Oczy błyszczą jak księżyca łza, Kto raz utonie w tej pieśni łaskawej — Już do ludzi drogi nie zna. (Refren) Tam, gdzie chodzą cienie, gdzie pradawny las, Gdzie demon z legend wciąż wypatruje nas, Utopce, wiły oraz ludzie w mroku drżą — Stary świat oddycha nocną mgłą. (Zwrotka II) W trzcinach plusk — to utopiec się budzi, Zimne dłonie wyciąga spod fal, Topi tych, co drwią z wody i ludzi, Wciąga w głębię jak zdradliwy żal. Oczy ma jak dwa zgniłe księżyce, Głos jak bąble pękające w dnie, Kto usłyszy nocą ich muzykę — Już o świcie nie obudzi się. (Refren) Tam, gdzie chodzą cienie, gdzie pradawny las, Gdzie demon z legend wciąż wypatruje nas, Utopce, wiły oraz ludzie w mroku drżą — Stary świat oddycha nocną mgłą. (Zwrotka III) W głębi boru leszy ścieżki krzywi, Mami wędrowców echem swoich dróg, Raz jest drzewem, raz cieniem myśliwym, Raz olbrzymem wyższym niż sam bór. Śmiech niesie się po omszałych pniach, Gdy ktoś w jego królestwo zbłądzi sam, Bo kto wejdzie w jego leśny strach — Krąży, aż go pochłonie las. (Zwrotka IV) A na niebie, gdzie zorza się wije, Tańczą wiły w świetle gwiezdnych bram, Lekkie jak mgły, dzikie jak żywioły, Wirują nad polaną same. Kto zobaczy ich taniec o świcie, Temu serce już na zawsze drży, Bo wiły porywają ku zachwycie — Lecz nie każdy wraca z ich gry. (Refren – finał) Tam, gdzie chodzą cienie, gdzie pradawny las, Gdzie dawnych demonów nie zagłuszył czas, Rusałki śpiewają, le szy strzeże bram — A stary świat wciąż żyje tam.