Penjt

Atij i thanë se qepjet do të shpërbëheshin vetë. Se trupi i tij do ta mbante mend si të shërohej. Ai nuk i besoi. Asgjë brenda tij nuk kishte ditur ndonjëherë të shërohej. Çdo natë qëndronte përpara pasqyrës së banjës dhe ndiqte me gisht fijem e hollë të zezë që i përshkonte kraharorin si një firmë e shkujdesur. Kirurgu tha se ishte vetëm diçka estetike. Një dëmtim i vjetër. Mushkëri e shembur. Asgjë serioze. Por ai ndiente diçka që rëndonte nga pas saj, një peshë, e duruar, si një dorë e mbështetur nga brenda brinjëve. Nganjëherë trokiste. Jetonte vetëm, në një apartament të ngushtë ku muret pëshpëritnin kur tubat kërrcisnin. Për të fituar para qepte gjëra të thyera, pallto të grisura, lodra pellushi pa sy, fustane nusërie të çarë. Njerëzit i besonin atij atë që donin më shumë, sepse duart e tij ishin të buta dhe të sakta. Por duart e tij dridheshin sa herë që afroheshin pranë kraharorit. Natën kur kruarja u bë e padurueshme, trokitja u kthye në goditje. Fillimisht e butë. E sjellshme. Pastaj e padurueshme. Ai mbylli derën me çelës, tërhoqi perdet dhe u ndal nën dritën e fortë të banjës. Pasqyra tregonte një burrë të zbehtë, me zgavra të errëta nën sy dhe një vijë të hollë peri që nuk dukej më si plagë operacioni. Dukej e qëllimshme. Sikur dikush ta kishte qepur për ta kyçur. Mori gërshërët nga kutia e punës. Prerja e parë ishte si të kafshoje dimrin. Një ftohtësi u përhap brenda tij, jo dhimbje, por mungesë. Peri u lirua, u përkul, u tërhoq si një merimangë që po vdiste. Goditjet pushuan. Për një çast, ai u ndje i lehtë. I zbrazët. I sigurt. Pastaj diçka brenda tij lëvizi. Lëkura e kraharorit u hap pa gjak, si pëlhurë që i bindet një dore të stërvitur. As organe. As kocka. Vetëm errësirë. Errësirë e thellë, që merrte frymë. Prej saj doli aroma e shiut mbi ca gurë të vjetër. Një erë që sillte vajtime të largëta. Dhe ngadalë, shumë ngadalë, një fytyrë filloi të shtyhej përpara nga brenda trupit të tij, jo duke dalë, jo duke çarë, por duke u formuar prej vetë zbrazëtisë. Kishte sytë e tij. Kishte gojën e tij. Por shprehja ishte paqësore në një mënyrë që ai nuk e kishte njohur kurrë. “Më në fund më le të dal,” pëshpëriti krijesa. Zëri i gjësë tingëllonte si i tij, por më i qëndrueshëm. Më i pastër. I ndjeshëm në vende ku ai kishte qenë gjithmonë i mpirë. Ai u tërhoq prapa, duke rrëshqitur te lavamani. “Çfarë je ti?” Krijesa buzëqeshi lehtë. “Jam ai që e qepje brenda vetes atë natë kur nuk munde më të jetoje duke qenë ti.” Kujtimet i ranë si grusht fytyrës, një dhomë spitali vite më parë, era e dezinfektuesit dhe e pikëllimit, një mjek që fliste me zë të ulët ndërsa ai shikonte tavanin, i zbrazur nga një humbje që kurrë nuk i dha emër. E kujtoi dëshirën. S’donte të vdiste. Pak a shumë. Diçka e tillë. Thjesht të mos ndiente më. Krijesa doli plotësisht nga kraharori i tij. Lëkura u mbyll pas tij, pa lënë asnjë shenjë. Ai u ndje më i lehtë se ajri, tmerrësisht i lehtë, si një rrobë e vjetër e varur diku. “Çfarë do ndodhi tani?” pyeti ai. Krijesa ia preku fytyrën me butësi. “Tani unë do të jetoj.” U drejtua nga dera e apartamentit. Kyçi u hap vetvetiu. Ajri i ftohtë i natës hyri brenda. “Prit,” pëshpëriti ai. “Nëse ti je… atje jashtë… çfarë jam unë?” Krijesa u ndal, pothuajse i penduar. “Ti je penjtë.” Dhe pastaj u largua. Ai u përpoq ta ndiqte, por këmbët nuk i lëviznin. Duart iu zhdukën të parat, u kthyen në penj të hollë ndjesie, duke u shthurur në hiç. Dhoma u bë më e heshtur, më e sheshtë, më e zbrazët. Muret pushuan së pëshpërituri. E kuptoi, me një qartësi të ngadaltë dhe mbytëse, se kurrë nuk kishte qenë njeriu. Ai kishte qenë mbyllja. Plaga e mbyllur që e mbante veten e vërtetë të mos dilte. Nata kur u hoqën qepjet nuk ishte nata kur ai u çlirua. Ishte nata kur ai u zhbë.