[Intro]

[Intro] (Instrumental Solo) [Verse 1] Od urodzenia patrzę w tę stronę, Gdzie czas zablokował swój bieg. Parkan dzieli dwa światy na pół: Tu puls życia, tam wieczny sen. [Verse 2] Codziennie mijam te same twarze, Znajomi, co milczą od lat. Ich wiek w kadrze się nie zmienia, A ja wciąż idę przez czas. [Chorus] Za parkanem cisza mówi wszystko bez słów, Uczy, że życie to dar. Ja jeszcze tu jestem, oni zostali tam, Ale nie czuję strachu — nie. Bo kiedy patrzę przez okno wieczorem, Wiem, że każdy dzień ma znaczenie. A oni tylko odeszli trochę wcześniej, Jak przyjaciele — czekają gdzieś tam. [Verse 3] Przed snem otwieram drzwi i mówię: „Dobranoc, przyjaciele”, Zostawiam kwiat — mały znak pamięci, Co łączy nas przez wieczności. [Verse 4] Czasem wchodzę na cmentarz, witam się z wszystkimi: „Dzień dobry, cześć wszystkim”. A w ciszy słyszę ich odpowiedź: „Cześć, cześć, dzień dobry”. [Verse 5] Dotykam krzyża i mówię cicho: „Witaj, przyjacielu”, I czuję, że nie jestem tu sam, Gdy wiatr przynosi ich głosy do ucha. [Chorus] Za parkanem cisza mówi wszystko bez słów, Uczy, że życie to dar. Ja jeszcze tu jestem, oni zostali tam, Ale nie czuję strachu — nie. Bo kiedy patrzę przez okno wieczorem, Wiem, że każdy dzień ma znaczenie. A oni tylko odeszli trochę wcześniej, Jak przyjaciele — czekają gdzieś tam. [Bridge] I kiedyś ja przejdę tę samą drogą, Bez hałasu, bez wielkich słów. Może ktoś wtedy stanie przy starym parkanie I powie: „Znałem go… był codziennie tu”. [Chorus] Za parkanem cisza — a tu bije serce, Dwa światy oddziela płot. Ja jeszcze idę, jeszcze oddycham, Jeszcze przede mną mój krok. Przed snem otwieram drzwi i mówię: „Dobranoc, przyjaciele”, I wiem, że czekacie tam… [Outro] (Instrumental Solo)