„Między Blokiem a Galaktyką”

[Intro – mówione / pół-szept] Między blokiem a galaktyką… Dzieciak z osiedla patrzy w niebo i myśli, że sufit to za mało. [Zwrotka 1] Wychowany tam, gdzie marzenia miały windę w remoncie, Między „dasz radę” a „zejdź na ziemię” – dorastałem w kontrze. Klatka schodowa znała lepiej mój głos niż scena, Dziś każda sylaba to cegła – buduję z nich teren. Nie miałem mapy, tylko strach jako kompas, Każdy błąd był lekcją, choć bolał jak nokaut. Miasto uczyło ciszy między syreną a krzykiem, Że milczenie bywa cięższe niż worek z ambicją pod blokiem. Patrzyłem w lustro – dzieciak z oczami jak radar, Chciał uciec stąd daleko, ale bał się startować. Dziś startuję bez pasa, bez planu B w zanadrzu, Bo wiem, że spadek boli mniej niż życie bez marzeń. [Pre-Chorus] Za dużo myślę, za mocno czuję, Za często idę pod prąd. Jeśli mam płonąć – to jak kometa, Nie jak iskra rzucona w kąt. [Refren] Między blokiem a galaktyką – balansuję jak astronauta, Głowa pełna czarnych dziur, ale serce wciąż otwarte na jutro. Z klatki schodowej w kosmos, bez skafandra – czysta wiara, Każda blizna to podpis, każdy wers to mój sztandar. Między blokiem a galaktyką – w kieszeni kurz i marzenia, Z betonowych płyt robię trampolinę do nieba. Nie pytaj dokąd lecę – sam wyznaczam trajektorię, Dzieciak z osiedla pisze sobie własną historię. [Zwrotka 2] Mam w głowie tyle planet, że gubię grawitację, Raz romantyk, raz zimny – emocjonalne wakacje. Piszę jak skalpel – bez znieczulenia i filtrów, Autoterapia w bitach, z chaosu robię strukturę. Nie chcę złotych klamek, chcę złotych myśli, Nie chcę świecić się pustką – wolę ciszę, gdy śpię czysty. Sukces ma smak espresso – gorzki, ale budzi, Im wyżej lecę, tym mniej mnie obchodzą cudzy ludzie. Byłem tłem w oczach tych, co nie dawali mi szansy, Dziś mój głos odbija się echem jak werbel na sali. To nie poza, nie moda, nie trend z internetu, To pamiętnik w 16-tkach – spalony, ale nie w popiele. [Bridge – spokojniej, melodyjnie] Czasem czuję się jak błąd w systemie, Za bardzo czuję, za dużo wiem. Ale jeśli świat to symulacja, To piszę własny kod i zmieniam grę. [Refren – mocniej] Między blokiem a galaktyką – balansuję jak astronauta, Głowa pełna czarnych dziur, ale serce wciąż otwarte na jutro. Z klatki schodowej w kosmos, bez skafandra – czysta wiara, Każda blizna to podpis, każdy wers to mój sztandar. Między blokiem a galaktyką – w kieszeni kurz i marzenia, Z betonowych płyt robię trampolinę do nieba. Nie pytaj dokąd lecę – sam wyznaczam trajektorię, Dzieciak z osiedla pisze sobie własną historię. [Outro – emocjonalnie / pół-śpiew] Między blokiem a galaktyką… Już nie patrzę w dół. Bo sufit był tylko początkiem, A niebo? To za mało.