Weles1

(Zwrotka 1) Na skraju boru, gdzie cisza drży, Stoi dąb stary jak pradawny mit. Korą spękaną pamięta wiek, W liściach szepcze o dawnych snach . U jego stóp srebrzysty strumień Z ziemi wypływa jak cichy cud, Niesie w swej wodzie gwiezdny pył I echo kroków minionych dusz. (Refren) Pod starym dębem, gdzie mrok ma blask, Weles w milczeniu strzeże bram. Rogaty pan u korzeni śpi, A strumień skrywa tajemny szlak. Kto serce czyste i odwagę ma, Ten usłyszy, jak ziemia gra. (Zwrotka 2) W mglisty poranek srebrzy się mech, A w wodzie odbija się nieba śpiew. Tam, gdzie korzenie splatają świat, Ziemia oddycha jak dawny czar. Nie słychać krzyku ni trwogi cienia, Tylko spokojne wezwanie ziemi. Bo za kurtyną liści i mgieł Czeka kraina bez ludzkich łez. (Refren) Pod starym dębem, gdzie mrok ma blask, Weles w milczeniu strzeże bram. Rogaty pan u korzeni śpi, A strumień skrywa tajemny szlak. Kto serce czyste i odwagę ma, Ten usłyszy, jak ziemia gra. (Most – cicho, jak szept wiatru) Strumień to ścieżka między światami, Dąb jest filarem między losami. A Weles czuwa w cieniu pni, By wieczny porządek trwał po dni. (Finał – uroczyście) Więc gdy nadejdzie ostatnia noc, Pod dębem znajdziesz korzeni moc. Strumień zabierze Twój cichy ślad — A Weles wskaże zaświatów sad. Pod starym dębem w wieczności krąg Splata początek i końca ton.