Szczodre gody

[Zwrotka I – nisko, powoli] Noc się ściele czarną skórą, Śnieg okrywa ziemię surową, Stary Kołowrót dogasa, Słońce kona w mroku lasu. Dąb prastary skrzypi w borze, Wicher niesie imię Boże, Rodzie, przodków duchy stańcie, Przy tym ogniu z nami trwajcie. [Refren – jak zaklinanie] Koliado, młode Słońce, Z popiołu wstań gorące! Przez Welesa mroczne wody Przyjdź na Szczodre nasze Gody! Koło toczy się przez czas — Śmierć i życie w jednym z nas. Żar w popiele, krew w korzeniu, Światło rodzi się w milczeniu. [Zwrotka II – z bębnem, rytmicznie] Miód i ziarno w ogień dajem, Chleb łamiemy, imię wznajem, Niech dostatek z pól powstanie, Niechaj siła w rodzie stanie. Perun śpi w zimowym niebie, Weles strzeże w ziemi ciebie, Między nimi nić napięta — Z niej się rodzi chwila święta. [Część rytualna] Czarny popiół. Biały śnieg. Stare imię. Nowy bieg. Krąg zamknięty, ręce spleć. [Kulminacja – szybciej, transowo] Hej, Koliado! Koło w ruch! Niech się wzniesie ognia duch! Ziarno pęka, lód się kruszy, Nowe Słońce ziemię wzruszy! Bijcie w bębny, niech drży bór! Niechaj pęknie zimy mur! Ze Szczodrości, z ognia łona — Rodzi się jasna strona! [Zakończenie] Kołowrocie, tocz się dalej, Niechaj ród w jedności trwa, Stare w popiół, nowe w chwale — Tak od wieków, tak co rok trwa. Słońce wstało. Ogień płonie. Ród ocalał W świętej stronie.