kinga księzniczka

Kinga idzie ulicą, słońce wplata się w jej włosy,Blond jak letni poranek, co odpędza wszystkie troski.Uśmiech ma tak szczery, że rozbraja każdy mur,A jej głos brzmi jak melodia, co koi cały ból.Kinga, moja jasna strona dnia,Kinga, kiedy patrzę – świat się śmieje sam.Kinga, w jej oczach mieszka ciepły blask,Bo ona kochana jest, taką stworzył ją czas.Kiedy mówi „hej”, to jakby nagle lżej,Jakby ktoś zgasił burzę i zapalił gwiazd sto.W sercu ma dobroć, której dziś tak mało jest,A jej obecność sprawia, że wszystko ma sens.Kinga, moja jasna strona dnia,Kinga, kiedy patrzę – świat się śmieje sam.Kinga, w jej oczach mieszka ciepły blask,Bo ona kochana jest, taką stworzył ją czas.I choć czasem życie gubi rytm,Ona jednym słowem potrafi go przywrócić mi.Jakby miała w dłoniach światło, co prowadzi mnie,Kinga – imię, które niesie dobro w każdej swej treści.Kinga, moja jasna strona dnia,Kinga, przy niej każda chwila trwa.Kinga, w jej sercu mieszka ciepły blask,Bo ona kochana jest — i tak będzie zawsze w nas