Moja(Cover)

(Zwrotka 1) Gdy noc najdłuższa skrzydła roztacza, A śnieg pod butem cicho gra, W izbie płomień twarze oznacza, Szczodre Gody — święty czas. Na drewnianym stole dzban, Ciężki, złoty, pełen dnia, Jakby słońce schował w sobie Na powrót światła, na cud i znak. (Refren) Podaj dalej złoty dzban, Niech po kręgu płynie w dal, Miód pitny jak letni ranek W zimną noc roznieca żar. Szczodre Gody — śmiech i śpiew, W miodzie topi się każdy cień, W każdej kropli obietnica — Lepszy rok i jaśniejszy dzień. (Zwrotka 2) Mak i chleb, Ziarno sypie się jak deszcz, W starych słowach, w cichym śmiechu Czuć pradawny czas. Za oknami wiatr, A w kominie huczy pieśń, Nowe słońce już się rodzi — W miodzie błyska jego część. (Refren) Podaj dalej złoty dzban, Niech po kręgu płynie w dal, Miód pitny jak letni ranek W zimną noc roznieca żar. Szczodre Gody — śmiech i śpiew, W miodzie topi się każdy cień, W każdej kropli obietnica — Lepszy rok i jaśniejszy dzień. (Most) Niech się splatą dłoni, Niech iskry lecą aż po próg, Bo w tej nocy, raz do roku, Serce bliżej serca znów. (Refren – finał) Podaj dalej złoty dzban, Niech nas łączy wspólny plan, Szczodre Gody — ogień, miód, Światło wchodzi w nowy cud. W złotym blasku, w zgodnym śpiewie Witamy rok — w nadziei i w niebie.