(Zwrotka I)

(Zwrotka I) Gdy wstaje świt nad ziemią mokrą od rosy, Budzi się las i srebrne mgły unosi, W czarnej glebie bije serce pradawne, Ziarno pęka – rodzi życie jawne. Dąb potężny w niebo wznosi ramiona, Brzoza śpiewa pieśń białoskrzydlona, Sosna szumi jak szept bogów starych, A mech miękki ściele kobierzec szary. (Refren) Rośnij, rośnij, zielona mowo ziemi, Niechaj wiatr cię niesie między drzewy wszystkimi, Niechaj kwiat rozkwita, niechaj zioło pachnie, Niech się życie w słońcu złotym zachwieje i zatańczy. Hej, rośnij, rośnij, od korzeni aż po szczyty, W jednym kręgu świat zaklęty i ukryty! (Zwrotka II) Jarzębina czerwienią w oczy płonie, Leszczyna rodzi orzech w swojej dłoni, Czarny bez w białym obłoku zakwita, Dzika róża kolcem świat przenika. Rumian, mięta i bylica siwa Wiodą zapach, gdzie ziemia żywa, Mak jak ogień na polu się śmieje, Chaber modry z wiatrem się chwieje. (Refren) Rośnij, rośnij, zielona mowo ziemi… (Zwrotka III) Woda z rzeki poi korzeń cichy, Deszcz jak dar z niebios – obfity, lichy, Słońce złotą dłonią głaszcze pola, Księżyc srebrny czuwa nad ziołami dookoła. Wszystko rośnie w kręgu przeznaczenia, W tańcu pór i w pieśni odrodzenia, Z prochu ziemi ku gwiazdom się wspina Każda trawa, każda gałąź, każda krzewina. (Refren – finał) Rośnij, rośnij, zielona mowo ziemi, Niechaj życie płynie sokiem złotymi strumieniami, Niechaj las i łąka w jednym rytmie trwają, Niechaj duchy przodków nad zielenią czuwają. Hej! Od ziarenka po dąb wysoki — Niech rozbrzmiewa śpiew słowiański szeroki!