Στου δρόμου την άκρη — μια εκκλησιά… με χάλκινο τρ
Pop
00:00 / 00:00
Lyrics
Στου δρόμου την άκρη — μια εκκλησιά… με χάλκινο τρούλο,
Η καμπάνα χτυπά σαν να βγάζει στεναγμό.
Ήρθα εδώ με τον μυστικό μου πόνο,
Για να καταλάβω γιατί μου δόθηκε αυτό το μονοπάτι.
Ω μοίρα… μη με λυγίζεις πριν την ώρα μου,
Αν κι αμαρτωλή — πιστεύω στις ιερές εικόνες.
Σ’ αυτή την εκκλησιά το σκοτάδι δεν έχει τέλος,
Κι ο δρόμος μου — και χαρά και καταιγίδα.
Τα πρόσωπα στις εικόνες κοιτούν μέσα στην ψυχή,
Γνωρίζουν κάθε ώρα που έζησα.
Οι τοίχοι θυμούνται ό,τι έχω γκρεμίσει,
Μα μου χαρίζουν σιωπή κι ένα σημάδι.
Κι αν δεν είναι όλοι οι δρόμοι φωτεινοί για μένα,
Κι αν χάθηκα πολλές φορές στην πορεία,
Εδώ η ψυχή βρίσκει το καταφύγιό της —
Για τις κουρασμένες ψυχές που τρέχουν μέσα στη νύχτα.
Ω μοίρα… μη με λυγίζεις πριν την ώρα μου,
Αν κι αμαρτωλή — πιστεύω στις ιερές εικόνες.
Σ’ αυτή την εκκλησιά το σκοτάδι δεν έχει τέλος,
Κι ο δρόμος μου — και χαρά και καταιγίδα.
Κοιτώ τα χέρια μου… κουρασμένα,
Θυμάμαι το γέλιο των παιδιών και το πρώτο χιόνι.
Πόσες συναντήσεις κρατήσαμε στην καρδιά,
Πόσα λόγια — σαν να ήταν για πάντα.
Και στα μάτια των δικών μου, τόσο αγαπημένων,
Βλέπω τον καθρέφτη των περασμένων χρόνων.
Κάθε στιγμή — ζωντανή και άφθαρτη,
Σαν όρκος δοσμένος από τον Θεό.
Κι όταν η ομίχλη σκεπάσει τα βλέφαρα,
Ο ήχος της καμπάνας θα σκίσει το σκοτάδι.
Θα μου θυμίσει: δεν θα χαθούμε στα ποτάμια —
Και μέσα στην ψυχή μου δεν υπάρχει πάγος… αλλά φωτιά.
Ω μοίρα… μη με λυγίζεις πριν την ώρα μου,
Αν κι αμαρτωλή — πιστεύω στις ιερές εικόνες.
Η καμπάνα χτυπά — και η καρδιά πάλλεται…
Άρα η ζωή μου είναι ακόμη ζωντανή.