Taş Gibi Ana – Eylem”

Taş Gibi Ana – Eylem” 1. Kıta Daha yirmisindeydi, kınası kurumamıştı, Bir traktör geçti ömründen, sevdiği toprağa karıştı… Bir haftalık yavru kucağında titredi kader, Ama o diz çökmedi, dimdik durdu her sefer… Geceyi yorgan yaptı üstüne, Sabahı umut yaptı eline, Hem ana oldu hem baba, Söz vermişti kaderine… Nakarat Eylem… taş gibi durdun Eylem… Yıkılmadın, eğilmedin Eylem… Bir haftalık bebeğinle savaştın hayata, Hem ana oldun hem baba Eylem… Eylem… kimseye minnet etmedin, Gözyaşını içine gömdün Eylem… Yirmisinde dul kaldın ama, Dağ gibi yaşadın Eylem… 2. Kıta Tarlada güneş yaktı tenini, Gece uykusuz sardı evini… Bir çocuğun “anne” deyişi, Sildi kalbindeki gizli derdini… Yeniden gelin olmadın hiç, Yüreğini kimseye açmadın… Bir ömür verdin evladına, Onunla yeniden doğdun… Köprü Toprak aldı sevdiğini, Ama alamadı gücünü… Bir kadın tek başına yazdı, Kendi destanını…