zemsta ptaka

Kiedyś byłem małym ptakiem, Latałem zwinnie nad każdym krzakiem. Mogłem na drzewie uciąć se drzemkę, I nikt nie pytał mnie o sukienkę. Lecz nagle w życie weszły pierogi, Zmieniły skrzydła w dwie grube nogi. Dziś, zamiast śpiewać rano na dachu, Jem trzecią bułkę w wielkim strachu, Że gdy podskoczę, chcąc wzbić się w chmury, To w kafelkach narobię dziury. Został mi z ptaka tylko apetyt, I to, że kocham jeść... paralityt? (Nie, to nie ten rym!) ...I to, że ziarno wsuwam jak kret — niestety! Można powiedzieć, że teraz jesteś raczej "nielotem lądowym wysokiego spożycia". Czy chciałbyś, abym napisał kolejną zwrotkę o tym, jak Twoi „ptasi koledzy” reagują na Twój nowy, naziemny tryb życia?