Langs de Grens

Langs de Grens Aan deze kant van de grens brandt neon op het plein, nieuws schreeuwt veiligheid, maar niemand voelt zich fijn. Pick-ups in de hitte, vlaggen in de wind, en achter elk “wij” staat een mens, een moeder, een kind. Aan de andere kant van de grens is stof op elke schoen, een rugzak vol met dagen die je nooit meer overdoen. Een naam in een notitie, een foto in een hand, en hoop die blijft geloven, al trilt de hele rand. Langs de muur, langs het staal, gaat het leven toch voorbij, jij noemt het “regel”, ik noem het: “waarom jij, waarom niet wij?” Langs de muur, langs de lijn, klinkt een hard en leeg akkoord, maar geen hek maakt ooit een mens tot iets dat minder hoort. Camera’s in de palen, een drone boven de straat, alsof je adem “verdacht” is zodra je ergens staat. En ’s avonds in de wijken, wanneer de stad verstilt, komt angst als koude regen die niemand hebben wil. Witte busjes zonder ramen, stappen in het licht, ICE in zware vesten met een strak gezicht. Papieren op de tafel, een kind dat niets begrijpt, en iemand wordt “gesorteerd” alsof een hart niet blijft. Refrein Langs de muur, langs het staal, gaat het leven toch voorbij, jij noemt het “regel”, ik noem het: “waarom jij, waarom niet wij?” Langs de muur, langs de lijn, klinkt een hard en leeg akkoord, maar geen hek maakt ooit een mens tot iets dat minder hoort. Vogels vragen geen papieren, vliegen zonder pas, kennen geen dossiers, geen stempel, geen “je past hier pas”. Ze landen op het prikkeldraad, zingen zonder strijd— alsof de lucht wil zeggen: “dit is van iedereen.” Laatste refrein Langs de muur, langs het staal, zie je tranen in de zon, aan beide kanten klopt een hart dat hetzelfde kloppen kon. Langs de muur, langs de lijn, blijf ik roepen wat ik hoor: geen mens is “illegaal”, geen mens is ooit verloren.