M. S.-C.

To okno zgasło już i ogień lampy mdły dyktuje chwiejny krok kolejnych ruchów rąk, co w górę oraz w dół nadają nikły rytm substancjom, których gniew wypełnia rurek spląt, bo tak nakazał im zwyczajny ludzki spryt, gdy pracy słony fakt w ten wąski wstąpił kąt. I czasem gdzieś w tym śnie, jak świadomości ślad, przebija poprzez ból raz polon a raz rad. Cóż, słońce zaszło już, a szyby ślepy blask tak ostro w ciszy brzmi, bo sens swój stracił smak. I czasem gdzieś w tym śnie, jak świadomości ślad, przebija poprzez ból raz polon a raz rad. Lecz jeszcze chociaż raz — powtórzyć ręki ruch, wypełnić mrokiem pięść retorty, dolać coś, nad palnik przenieść szkło i mocno skupić słuch, by zanim zawrze płyn odstawić go na bok, choć za oczami tkwi bolesny, sztywny słup, a do przelania jest: tak dużo, dużo ton. I czasem gdzieś w tym śnie, jak świadomości ślad, przebija poprzez ból raz polon a raz rad. I czasem gdzieś w tym śnie, jak świadomości ślad, przebija poprzez ból raz polon a raz rad. I czasem gdzieś w tym śnie, jak świadomości ślad, przebija poprzez ból raz polon a raz rad.