Keizer olearts

Yo, Meneer Olearts, Filip op papier, maar in de klas? Bro, half zen gat hier. Leest af van de cursus alsof ’t heilig is, wil ons iets bijleren maar weet zelf amper zis. “Mannekes, laptops toe” — bam, alarmfase rood, weete meteen: kak les, motivatie dood. Geen flow, geen spark, alleen dia na dia, ik zweer da zelfs PowerPoint zich schaamt voor da. Die ene kebab, sociaal ongemak deluxe, staat daar te twijfelen midden zen flux: “Kip of koe?” — bro, te laat besteld, die saus was sneller beslist dan uw lesgeld. Dan wetenschap, ai ai, hier ging het mis, diamant als isotoop? Nee maat, da’s fysica-basics. Niels zegt: “Alfa-straling, heliumkern, klaar,” maar nee hoor, Olearts zegt nee, zonder enig bezwaar. Beckhoff-project, pure chaos op ’t plein, Vic wil meedoen maar Mattias doet alles alleen. Gij staat erbij, kijkt ernaar, grijpt nie in, respect? karma? bro, da was ver te zoeken misschien. “RK, Respect en Karma,” gij zegt het zo fijn, maar soms klinkt het meer als holle schijn. Ge praat constant over uw succesvol bedrijf, maar als ’t over geld gaat… blijft er weinig lijf. Kga nie haten om te haten, da’s niet mijn stijl, maar kritiek is kritiek, en deze was niet mild. Misschien minder praten, minder ego-vertoon, en meer les geven — da zou pas respect zijn, gewoon.