(Intro)

(Intro) Μες στη βροχή περπατάω μόνος, η πόλη μιλάει αλλά μένω ψυχρός. Δεν ήταν τύχη, ήταν πόνος, κάθε βήμα μου βαρύς χρυσός. (Verse 1) Στενά που μυρίζουν καπνό και βενζίνη, μάτια χαμηλά αλλά σκέψη καθαρή. Μάθαμε μικροί πως η ζωή δεν χαρίζει, αν δεν παλέψεις, σε σβήνει νωρίς. Αδέρφια στο πλάι, όχι μόνο για hype, φάγαμε σιωπή και την κάναμε vibe. Δεν μιλάω πολύ, το βλέμμα τα λέει, όποιος άντεξε δίπλα μου ξέρει. Ξενύχτια με όνειρα μέσα σε Polo, χωρίς GPS, μόνο faith στο δρόμο. Κάθε λάθος γρατζουνάει το μέλλον, μα δε λύγισα ποτέ, κράτησα έλεγχο. (Hook) Παγωμένη καρδιά, αλλά καίει ακόμα, από το τίποτα φτιάξαμε δρόμο. Δεν είμαι hero, ούτε θρύλος, είμαι παιδί της πόλης με βλέμμα ήσυχο. Πες τους δεν αλλάζω για φήμη, ό,τι έχω το χτίζω με τίμημα τίμιο. Αν πέσω θα σηκωθώ πιο δυνατό, γιατί έμαθα να ζω με το λίγο. (Verse 2) Σκιές στον τοίχο, φώτα μπλε, κάποιοι χαθήκαν, δεν γύρισαν ποτέ. Κρατάω τα λόγια τους σαν φυλαχτό, σε κάθε beat αφήνω κομμάτι απ’ αυτό. Δεν θέλω πολλά, μόνο ηρεμία, να κοιτάω μπροστά χωρίς αγωνία. Μα η πόλη δοκιμάζει χαρακτήρα, κι όποιος δεν αντέχει, γίνεται σκόνη στον αέρα. Σιωπή πριν την καταιγίδα, το αύριο δεν γράφεται με μολύβι και γόμα. Ό,τι κάνω το κάνω με πίστη, κι ας μετράω πληγές στο σώμα. (Outro) Από χαμηλά μέχρι πάνω, χωρίς να ξεχάσω ποιος ήμουν. Αν ρωτάς γιατί μένω σκληρός — είναι γιατί πρώτα λύγισα μόνος.