Czarna Fala 2.0

[Intro] Znowu noc. Znowu mrok. [Verse 1] Kręci mnie miasto, neon i pył, miałem już wyjść, a znowu tu tkwię. Mówię „to koniec”, a zaczynam znów, chemia mi szepcze, że będzie lżej. Szybkie myśli, szybkie pasy, serce bije w trybie awaryjnym. Patrzę w lustro, widzę cień, nie tego chłopaka co przy Tobie był. [Verse 2] Zgubiłem ster, zgubiłem sens, w kieszeni noc zamiast nadziei. Każdy oddech ciężki jak beton, a Twoje imię wciąż mnie klei. [Pre-Chorus] Depresja zna mój każdy ruch, wchodzi jak dym pod drzwi. Mówi „odpuść, już nie walcz”, ale coś jeszcze we mnie krzyczy. [Chorus] Znowu mnie wciąga czarna fala, znowu uciekam w biały pył. Oddałbym wszystko, żebyś wróciła, choćby ten świat miał pęknąć w pół. Tęsknię za Tobą, to boli jak prawda, jak cisza gdy nie ma już nas. Powiedz, że jeszcze mam szansę, a wrócę z dna jeszcze raz. [Verse 3] Nocne ulice znają mój krok, znają mój błąd i każdy mój lot. Patrzę na zdjęcia, palę je wzrokiem, jakby to miało cofnąć czas. Myśli jak sępy nad głową, krążą, nie dają spać. Czasem chcę zniknąć bez słowa, ale Twoje imię mówi „wstań”. [Verse 4] Nie chcę końca, chcę ciszy w głowie, nie chcę bólu pod skórą. Jeśli mam walczyć o cokolwiek, to tylko o Ciebie i jutro. [Interlude] (Instrumental Solo) [Bridge] Jeśli mnie słyszysz w tej ciszy, wiedz, że jeszcze tu jestem. Choć tonę, choć spadam nisko, to wciąż próbuję oddychać powietrzem. [Final Chorus] Znowu mnie wciąga czarna fala, ale jeszcze nie tonę sam. Jeśli wyciągniesz do mnie rękę, przejdę przez ogień i kłam. Oddałbym wszystko bez wahania, dumę, strach, każdy plan. Powiedz, że nie jest za późno, a wrócę z dna dla nas. [Outro] Znowu noc. Ale nie mrok.