(Zwrotka I)

(Zwrotka I) W cieniu boru, gdzie dym z ognisk płynie, Stara chata pod jałowca cieniem stoi. Tam szeptucha w lnianej, białej szacie Zioła kruszy, los człowieczy koi. W misie woda — srebrny księżyc drży, Wrzuca piołun, szepcze dawne słowa, A wiatr niesie przez kurhany i mgły Imię boga, co się w ogniu chowa. (Refren) Szept ognia, szept ziół, nocą niesie pieśń, Żerca w kręgu świętym wzywa starych bóstw cień. Dąb pamięta krew i miód sprzed lat, A w korzeniach ziemi bije dawny świat. (Zwrotka II) Na polanie, gdzie kamienny stoi krąg, Żerca wznosi ręce ku Peruna chwale, Miód się leje, pieśń jak gromki dźwięczny ton, Iskry tańczą w ofiarnym zapale. Róg turzycy, dym jałowca w krąg, Koło roku znów się w pieśni splata, A lud klęka, czując przodków krąg — Żywi, martwi — jedna święta chata. (Refren) Szept ognia, szept ziół, nocą niesie pieśń, Żerca w kręgu świętym wzywa starych bóstw cień. Dąb pamięta krew i miód sprzed lat, A w korzeniach ziemi bije dawny świat. (Zwrotka III) Szeptucha zna chorób ciemną nić, Z wosku czyta, co w człowieku pęka, Trzykroć splunie, każe złemu iść, I zamyka ból w leszczynowych pękach. A gdy świt nad borem złotem drży, Żerca ogień w popiół cicho składa, Bo w płomieniach to, co było, śpi — I odradza się, gdy koło się układa. (Refren – finał) Szept ognia, szept ziół, ziemia niesie wieść, Że w słowiańskich sercach wciąż pradawna pieśń. Póki dąb i rzeka, póki gwiezdny szlak — Żercy, szeptuch strzegą naszych dawnych dróg i znaków.