بُریدند حلقومِ اطفال را

بُریدند حلقومِ اطفال را شکستند پروازِ آمال را پدر را به مقتل، پسر را به خون کشاندند با کینه‌ای ذوفنون به خون جگر، مادران کُشتند گلِ باغِ ما را جوان کُشتند شما کُشته و کُشته و کُشته‌اید به خونِ عزیزانِ ما تشنه‌اید ولیکن بدانید: ما پیروزیم! سپیده‌دمِ عدل را روزیم اگر یک نفر اوفتد در نبرد هزاران سوار آید از گرد و گرد شما با توحش، شما با ستم ما با نورِ ایمان، رها از عدم چو کُلفت شود این طنابِ جفا شود پاره از قدرتِ کبریا و این خونِ پاکی که بر خاک ریخت شود آواری که بر سر گریخت کجا تیرگی ماند اندر جهان؟ کجا ظُلم پاید به دورِ زمان؟ کجا دیده‌ ای نور مغلوب شود؟ و یا شب به تاریخ، محبوب شود؟ ما نوریم و خورشید در دستِ ماست ایران، همان ملکِ پیوستِ ماست پس از جانیان، خاک پس می‌گیریم وطن را زِ چنگِ قفس می‌گیریم دوباره شود ملکِ ایران سپید بتابد بر این دشت، نورِ امید که ما ریشه‌ایم و ادامه دهیم به فردایِ روشن، سلامی دهیم