[Verse I | Fısıltı → Hafif Crescendo]

[Verse I | Fısıltı → Hafif Crescendo] Gösterişten uzağım, Sözüm çıplak. Bilirsin beni — Ama kalbim kıtaları saklayan bir deniz. Gelişin sahici olsun yeter; Söz bitince Kalp devralsın cümleyi. Bakışın tamamlasın eksik harflerimizi. Aşkın coğrafyasında En derin yerini seçtim kendime. Sessizliğin nabzında tanırım seni. [Orkestrasyon: Yaylılar yavaşça yükselir, uzak timpani kalp atışı gibi vurur, flüt su gibi süzülür] [Pre-Chorus I | Yavaş Yükseliş] Titreyen bir keman teli gibi, Ay ışığında kabaran su gibi… Ürkek bir ceylanın alnına konar gibi Alırım seni avuçlarıma. Kırılganlığını severim önce. Gelseydin bilirdim — Hangi şehir yazgım olurdu? Hangisinde “kal” derdin bana? Hangisinden ardına bakmadan geçerdin? Yönümü sana göre çizerdim, Şehirlerin dizilimini değiştirirdim, Kıtaların akışını bile. Nefesimi sana göre ayarlardım. Gel, fırtınanla gel! Hint Okyanusu gibi kabar. Dağlar yerinden oynasın — Kalbimden gitme yeter. Ne coşkunluğun korkutur beni Ne derinliğin. Bazı aşklar Baharda taşan nehirlerdir. Ve ben Kıtaları aşarım seninle, Çölleri geçerim adınla. Yeter ki “kal” de. [Chorus I | Patlama | Full Orchestra, Brass, Choir] Ne bentler aştım bir bilsen… Yalnızlığın paslı kapılarını omuzladım, Suskunluğun kilitlerini dişlerimle söktüm. İnançtan yapılmış duvarlar Alnımda çatladı, Korkudan dökülmüş setler Gözlerimde çözülüp aktı. “Olmaz” denilen her baraj Önce içimde yıkıldı, Sonra adını aldı suyun; Coştu, taştı, sana yürüdü. Paris gibi yağ içime, Seine Nehri kıyısında umut bırak. Roma gibi taş ol kalbimde, Yıkılmayan bir anıt gibi kal. Berlin gibi bölünsek bile Duvarları yıkar aşk. Londra sisi gibi sar beni, Ama Akdeniz gibi sıcak bak. Santiago sokaklarında Bir ömürlük sessizlik var. Everest kadar dimdik dur, Ama omzumda dinlen biraz. Havana akşamlarında öperdim seni, Buenos Aires yokuşlarında taşırdım bizi. Gel — Biraz sus, Biraz bak. En çıplak hâliyle gerçektir bazı aşklar. Kalbinle dokun bana. Maskesiz gel. Yorgun gel. Ben seni süsleyerek değil, Derinleştirerek seveceğim. [Verse II | Hafif Alçalma → Crescendo] İstanbul gibi gel — Kalabalık, asi, saçların dağınık. İki kıtayı birleştiren bir köprü Kalbimizin içinden geçsin. Uzaklık sınır tanımasın. Gülüşün eksilmesin. Ama sahici olsun beni sevmen. Her çizgin bir harita, Her izin yaşanmışlığın imzası. Seni nefesinden okurum, Omuzlarının düşüşünden, Adımı söyleyişindeki titremeden. [Pre-Chorus II | Yükseliş] Taşkın ırmaklarınla gel, Dibine çöken suskunluğunla. Ve kal… Paris’in ağırlığı, Berlin’in gölgesi, Londra’nın sessizliği — Hepsini taşırım. Ya albatros gibi süzül, Ya da darmadağın gel. Ben seni her hâlinle severim. Roma’da, İstanbul’da, Santiago’da Bir ömürlük sükûnetle arayacağım seni. Anlatma kendini. Ben okurum. Nefesinden, Dokunuşundan, Özgürlüğünden. [Chorus II | Büyük Patlama] Gel, albatroslar gibi Sessiz çığlığınla. Tanırım seni süzülüşünden. Fırtınanla gel, Çırpınışınla. Ne coşkunluğun korkutur beni Ne derinliğin. Mississippi kıyısında taşan su gibi Kırmadan severim seni. Bazı aşklar baharda değil, Taşkında anlaşılır. Ve biz Suların birleştiği yerde Yeniden doğacağız. [Bridge | Fısıltı → Kozmik Crescendo] Gel… Göğsüme bırak kendini. Fırtınanı, taşkınlığını, Kırılgan kıvrımlarını. Bir adım kalmışken kavuşmaya Anlatma. Ben seni Nefesinden tanırım. Sesinden. Adımı söyleyişindeki titreşimden. [FINAL | Epik Patlama] Boğaz’dan geçen gemiler gibiyiz — Gidenle kalan arasında. Ama aşk, Vazgeçmeyenlerin yanındadır. Ve ben vazgeçmem. İstanbul öğretti bana: Nehirler denizi bulmaz, Deniz onları bekler. İSTANBUL! Kalabalık ama boyun eğmez! İSTANBUL! İki kıta — tek yürek! İSTANBUL! Kalbim köprü sana. İSTANBUL! Bent değilim — taşkın nehirim sana. İSTANBUL! Deniz dediğim her yer sensin. İSTANBUL! Kıtaları geçen aşk sensin. [Orkestrasyon: Tüm orkestra ve koro yükselir, timpani ve bakır üflemeliler epik kapanış yapar]