Dziś ważę każde słowo jak dawkę insuliny,

Dziś ważę każde słowo jak dawkę insuliny, Bo jedno złe zdanie — i rozpierdol w rodzinie. Za dużo dumy, za mało pokory, Najpierw krzyczałem „pierdolę”, dziś spłacam te koszty. Przyjaciele dawali wsparcie — ja plułem im w twarz, Myślałem, że świat mam w garści — a miałem tylko fałsz. Setki upadków, setki spalonych mostów, Dziś buduję od nowa — bez masek i pozorów. Bo siła to nie brak blizn ani twarda gra, Tylko umieć powiedzieć: „spierdoliłem” — i wstać. Mam w sobie gniew — i depresji cień, Każdy mój wdech to jak jebany ciężar, wiesz. Spadałem w dół, ryłem pyskiem w grunt,. Krzyczałem o pomoc — choć mówiłem „mam to w chuju, dam radę ”. Ikar na ręce przypomina rady innych. Skrzydła TOPIĄ SIĘ tracę ster gubię azymut na cel. Hades na dłoni mówi cienka linia życia. KAŻDY UPADEK TO BÓL i definicja życia. Zawiodłem już tyle razy że zaufania cienka nić. Więc czas na restart i zacząć lśnić. Przepraszam wszystkich których zawiodłem. Chodź jeden raz obiecuję wam dorosłem. Spalone mosty, krzyki w pustce, Sam ze sobą walczę — gardło zdarte, oczy w ogniu. Świat wali się w pył — a ja w tym tkwię, Nie złamiesz mnie, choć czuję każdy ZADANY cios.