Mehmet Dayı

Mehmet Dayı Kerpiç duvara yaslamış ömrünü, Bir yaz akşamının gölgesinde oturur Mehmet Dayı. Başında solmuş mavi şapkası, Yüzünde güneşin çizdiği yollar, Her çizgide ayrı bir hikâye saklı. Dizinde bir çocuk, Geleceğin en temiz hali. Bir elinde sigarası, Diğer elinde torunun sıcaklığı; Hayat bazen duman kadar ince, Bazen bir evlat kadar ağırdır. Toprağın kokusu sinmiş gömleğine, Tarladan, bağdan, harmandan kalma. Az konuşur, çok susar, Ama bakışı anlatır her şeyi: Yoksulluğu da görmüştür, Bayram sevincini de. Ayakkabısının kenarında köy yolu, Avucunda nasır, Yüreğinde koca bir memleket. Ne saray ister, ne şöhret, Bir gölge, bir çay, Bir de “iyi ki varsın” diyen bir ses yeter. Mehmet Dayı; Toprak gibi sabırlı, Dağ gibi sessiz, Ve torunun gülüşünde Yeniden genç.