Czarna Fala

[Intro] (Instrumental Solo) [Verse 1] Znowu dno puka do drzwi jak wierzyciel o trzeciej nad ranem, leżę w ciszy, a sufit patrzy na mnie jak sędzia z kamienną twarzą. Miałem być silny, miałem wyjść na prostą, a kręcę się w kółko jak igła na zdartej płycie. W kieszeni znowu chemia zamiast nadziei, mówię sobie „ostatni raz”, jakbym wierzył w bajki. Miasto pulsuje neonem i obietnicą zapomnienia, a ja tonę w tym świetle jak ćma, co pomyliła ogień z gwiazdą. [Pre-Chorus] Depresja siada obok mnie bez pytania, szepcze, że już nic nie będzie jak dawniej. A ja udaję, że nie słyszę jej głosu, choć znam go lepiej niż własne imię. [Chorus] Znowu mnie wciąga czarna fala, znowu uciekam w biały pył. Serce bije, ale jakby z przymusu, jakby nie chciało już żyć tym życiem. Tęsknię za Tobą jak płuca za tlenem, oddałbym wszystko, żebyś była tu. Gdybyś powiedziała „wróć”, rzuciłbym świat i samego siebie też. [Verse 2] Patrzę na nasze zdjęcia jak na dowód w sprawie, że kiedyś byłem kimś więcej niż cieniem. Twoje oczy miały kolor przyszłości, a teraz przyszłość ma smak proszku na języku. Każda noc to walka bez publiczności, bez oklasków, bez rundy zwycięstwa. Myśli krążą jak sępy nad głową, i pytają, czy warto jeszcze wstawać. Mówią, że jestem ciężarem dla świata, że lepiej zniknąć jak dym nad ranem. Ale kiedy myślę o Tobie, coś we mnie jeszcze krzyczy, że chcę zostać. [Bridge] Nie chcę umierać, chcę przestać tak boleć. Nie chcę uciekać, chcę przestać się bać. Jeśli istnieje droga powrotna, to prowadzi przez Ciebie i przez prawdę o mnie. [Chorus] Znowu mnie wciąga czarna fala, znowu uciekam w biały pył. Krzyczę w środku, choć milczę na zewnątrz, bo wstyd ma ciężar większy niż winy. Tęsknię za Tobą jak ziemia za deszczem, zrobiłbym wszystko, by cofnąć czas. Powiedz, że jeszcze nie jest za późno, a spalę demony i wrócę z dna. [Interlude] (Instrumental Solo) [Outro] Jeśli mnie słyszysz gdzieś po drugiej stronie ciszy, wiedz, że walczę, choć przegrywam rundy. Bo nawet na samym dnie człowiek czasem znajduje powód, żeby wypłynąć.