pe nisi prej zeros(AZII)

Po e nisi prej zeros, rrugë pa drita n’qytet, andrrat n’xhep, po realiteti i ftohtë si akull det. Shokët m’kanë pa tu ra, tu u çu prap n’kambë, jeta m’ka msu me luftu, jo me nejt tu u anku n’vend. Krejt thojn “s’ban”, po unë s’kom ditë me u nal, çdo plagë u bo tatuazh, çdo dhimbje u bo medal. Nata e gjatë, me laps e fletë n’vetmi, po n’zemër kom flakë që s’ma shuen asnji stuhi. M’kanë nënçmu, m’kanë thon “ti s’je për skenë”, tash kur dal n’mikrofon, krejt sytë i kom n’men. S’po foli për famë, po për zë që s’u shua, se kush e njeh rrugën tem, e din çka kom kalua. (Pre-Hook) N’errësirë kur s’ka dritë, unë prap e gjej drejtimin, edhe kur bota hesht, e nigjoj zemrën tem n’ritmin. (Hook) Se unë jom n’rrugën tem, s’ka kthim mrapa jo, çdo hap që e boj, osht betim për ato. Edhe n’se bota m’rrzon, prap ngrihna unë vet, se unë jom n’rrugën tem, deri n’frymën e fundit n’jet. Unë jom n’rrugën tem, s’ka kthim mrapa jo, kush m’ka dasht e din, kush s’m’ka dasht le t’shko. Edhe n’se bota m’rrzon, prap ngrihna unë vet, se unë jom n’rrugën tem, deri n’frymën e fundit n’jet. (Verse 2) Muret kan veshë, po unë s’foli kot n’rrugë, kom pa besë që shitet lirë e shpirt që s’ka vlerë n’dugë. Njerëz me maska, buzëqeshje pa zemër, kur t’duhet ma s’shihen, zhduken si tym n’errësirë. Po unë jom rrit me fjalë t’pakta e nder t’madh, ma mirë i varfër me dinjitet se i pasur pa krah. Çdo dështim m’ka forcu, m’ka bo ma t’ftohtë, tash kur shoh pengesa, i shoh veç si portë. Familja n’krah, edhe kur bota u kthye, ato m’kanë mbajt gjallë kur shpresa mu thy. S’po e boj për lavdi, as për klikime n’rrjet, po për djalin që kom qenë e burrin që po rritet. (Pre-Hook) N’errësirë kur s’ka dritë, unë prap e gjej drejtimin, edhe kur bota hesht, e nigjoj zemrën tem n’ritmin. (Hook) Se unë jom n’rrugën tem, s’ka kthim mrapa jo, çdo hap që e boj, osht betim për ato. Edhe n’se bota m’rrzon, prap ngrihna unë vet, se unë jom n’rrugën tem, deri n’frymën e fundit n’jet. Unë jom n’rrugën tem, s’ka kthim mrapa jo, kush m’ka dasht e din, kush s’m’ka dasht le t’shko. Edhe n’se bota m’rrzon, prap ngrihna unë vet, se unë jom n’rrugën tem, deri n’frymën e fundit n’jet. (Outro) Edhe n’se nata zgjat, dielli prap ka me dal, rruga jem osht e gjatë, po unë s’kom me u ndal. Nga hi u çova vet, pa pritë kush me m’thirr, unë jom n’rrugën tem… edhe n’fund kam me mbërrit.