അറുപത്തിനാലാം വയസ്സിൻ കരുതലാൽ

അറുപത്തിനാലാം വയസ്സിൻ കരുതലാൽ അച്ഛൻ പണിതൊരു കൊച്ചു നിഴൽ, ഒരു മുറിയിൽ നിന്നും മൂന്ന് ആൺതരികൾ പടർന്നു കയറിയൊരു പൊൻ വെയിൽ. പെൺകൊടിമാർ തൻ കല്യാണം പോലെ മക്കളും ദൂരേക്ക് യാത്ര പോയി, മണ്ണിലുയർന്നൊരാ കൊച്ചു വീടിനെ ഓർമ്മയിൽ നിന്നുണ്ണികൾ മായ്ച്ചു പോയി. വീടിനേക്കാൾ മക്കൾ വളർന്നപ്പോൾ പഴയത് വെറുമൊരു മൺ കൂട്, മാളിക പണിയാൻ മണ്ണുമാന്തികൾ പഴയതിൻ നെഞ്ചിലുഴുതു ചൂട്. കൂട്ടായിരുന്നൊരമ്മയും പോയി കാത്തിരുന്നച്ഛനും മണ്ണിൽ പുതഞ്ഞു, പഴയൊരാ വീടിന്റെ ആത്മാവിന്നവിടെ ഒറ്റയ്ക്കൊരു കോണിലിരുന്നു കരഞ്ഞു. ഇന്നൊരു തുള്ളി ചോരാൻ പോലുമാവാതെ ആ വൻ മാളിക വിങ്ങി നിൽക്കുന്നു, മക്കളില്ലാത്തൊരാ ശൂന്യതയിൽ വീട് മഴയേറ്റു തനിയെ നനഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.